Podłoga bez kompromisów

Jeśli szukasz posadzki-tła dla mebli lub tradycyjnego parkietu, jednolamelowa deska barlinecka merbau nie spełni twoich oczekiwań. Nie ważne co na niej postawimy, ta podłoga zawłaszczy na swoje konto piękno całego pomieszczenia. Posiada wszystko w obfitości: orientalne barwy eksponowane na dużych fragmentach drewna, naturalną twardość i wysoką odporność.

Dla miłośników koloru

Drzewa merbau rosną w tropikalnych lasach na terenie Papui Nowej Gwinei oraz w Indonezji, na: Sumatrze, Borneo, Jawie i Celebes. Bujne środowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w ich silnym zróżnicowaniu kolorystycznym: to egzotyczne drewno przybiera barwy od żółto-brązowej, przez czerwono-, aż do ciemnobrązowej.
Nasycone kolory i delikatny rysunek słojów merbau doskonale eksponuje warstwa dekoracyjna jednolamelowej deski barlineckiej. Wykonywana jest ona z dużego fragmentu drewna o szerokości 18tu i długości 220 cm. Taka podłoga to doskonała propozycja do dużych, oryginalnie urządzonych salonów, a także do gabinetów i bibliotek, szczególnie jeśli wyposażone będą w meble z litego drewna lub ze skóry.

Dla ceniących odporność

Korzystne warunki klimatyczne w jakich wzrasta merbau sprawiają, że drzewa te dorastają nawet do 40 m wysokości, a średnica ich pnia przekracza 1 m. Drewno merbau jest twarde i odporne na zarysowania i ścieranie. W praktyce podłoga z tego gatunku może być układana w pomieszczeniach intensywnie użytkowanych, np. w przedpokojach i na schodach. Nakładany fabrycznie i utwardzany promieniami UV półmatowy lakier akrylowy dodatkowo podwyższa parametry odporności.
To jednak nie wszystko. Merbau znane jest z małej wrażliwości na zmiany wilgotności w pomieszczeniu, co przekłada się na dużą stabilność wymiarów poszczególnych elementów podłogi. Co więcej, cała trójwarstwowa konstrukcja deski barlineckiej ogranicza niekorzystną pracę drewna. Dzięki temu nie dochodzi do powstawania kłopotliwych w utrzymaniu czystości i szpecących podłogę szczelin. Także układanie desek nie stwarza trudności. Zastosowanie bezklejowego złącza barclick sprawia, że montaż podłogi można zakończyć nawet w jeden dzień. Deska barlinecka nie wymaga bowiem dodatkowego lakierowania czy olejowania i jest gotowa do użytkowania zaraz po ułożeniu.

Z gwarancją jakości

Jednolamelowa deska barlinecka merbau objęta jest aż 30-letnią gwarancją. Jakość produktów marki Barlinek potwierdzają dodatkowo certyfikaty: CE i Real Wood, a bezpieczeństwo dla zdrowia atest PZH. Co więcej, Barlinek podkreśla, że wszystkie gatunki drewna wykorzystywane do produkcji deski barlineckiej pozyskiwane są wyłącznie z obszarów objętych zracjonalizowaną gospodarką leśną. Potwierdza to przyznany firmie prestiżowy certyfikat Forest Stewardship Council.

Podłogi to nie tylko element użytkowy, ale też duża powierzchnia dekoracyjna. Jednolamelowa deska barlinecka merbau to gwarancja uzyskania niepowtarzalnego wystroju wnętrza. Oryginalne barwy tego drewna prezentowane na dużych elementach podłogi, z pewnością szybko się nie znudzą. A trwałość i odporność drewna sprawi, że podłoga zachowa swój piękny wygląd przez wiele lat.
Daj się więc zainspirować!

Dodatkowe informacje: Beata Bilińska, PUBLINK, 22/849 17 71, 849 35 18
bbilinska@publink.com.pl

Dylatacje posadzek

Trwałość posadzek podczas użytkowania zagwarantować może odpowiedni system dylatacji. Na wybór odpowiedniego profilu dylatacyjnego wpływają: szerokość szczeliny dylatacyjnej, wysokość wbudowania profilu w konstrukcję (w przypadku mocowania przed wykonaniem robót posadzkarskich lub okładzinowych), rodzaj pokrycia dylatowanej powierzchni wielkość i intensywność przewidywanych obciążeń oraz wymagania higieniczne i odporności chemicznej (zastosowanie specjalnych profili do szpitali, pomieszczeń związanych z żywnością lub związkami agresywnymi chemicznie).

Nie wszystkie posadzki wymagają aby ich szczeliny były wypełnione odpowiednim materiałem. Jednak w większości posadzek już w projekcie należy przewidzieć jaki materiał będzie użyty do wypełnienia. W zależności od przeznaczenia posadzki stosuje się różne materiały.

Dostępne są materiały elastyczne jak żywice poliuretanowe, tiokole, materiały półsztywne i sztywne z żywic epoksydowych lub poliuretanowych oraz kity silikonowe. Ich własności różnią się w zależności od producenta. Istnieje również szeroka oferta elastycznych sznurów i wkładek, które czasowo lub na stałe są montowane w szczelinach dylatacyjnych. Ich właściwy dobór ma zasadnicze znacznie jeśli chodzi o trwałość i estetykę. Są również wyspecjalizowane firmy układające materiały dylatacyjne, co wynika z faktu, że często układa się je po kilku tygodniach, a najlepiej po kilku miesiącach od wykonania posadzki.

Dylatując posadzki układane na cienkiej warstwie zaprawy klejowej zastosować można, dostępne na rynku, profile z twardego tworzywa sztucznego i z elastycznego polietylenu przenoszącego naprężenia ściskające i rozciągające a także ruchy pionowe. Dylatację warstwy wykończeniowej posadzki należy projektować bezpośrednio nad dylatacją warstwy podkładowej. Profile mogą być stosowane w posadzkach na zewnątrz i wewnątrz, jeśli przewidywane obciążenie mechaniczne jest niezbyt duże.
Do dylatowania podkładów jastrychowych, związanych i nie związanych z podłożem, można zastosować profile dylatacyjne, które w części bocznej mają kształt litery L. Wykonane są z twardego tworzywa sztucznego i zaopatrzone w boczne poprzeczki zwiększające przyczepność do jastrychu. Jako tworzywo elastyczne bywa w nich stosowany miękki polietylen, łączący elementy kotwiące na górze i dole. Profil przenosi naprężenia rozciągające, ściskające, i ścinające. Produkowany jest dla szczelin dylatacyjnyości 1ch szerok0 mm w podkładzi0 lub 50 mm.e jastrychowym grubości 30, 4

Dylatowanie posadzek układanych na grubej zaprawie cementowej można przeprowadzać profilami dylatacyjnymi w kształcie klina z bocznymi, ząbkowanymi powierzchniami wykonanymi z twardego PVC i połączonymi w części górnej miękkim PVC. Na rynku dostępne są profile produkowane dla szczelin dylatacyjnych szerokości 8 mm i grubości warstwy 35, 50, 65 mm. Konstrukcja w kształcie klina umożliwia stosowanie tego profilu również w pracach renowacyjnych. Wciska się go w uprzednio przygotowaną szczelinę.

Wybierając tworzywo z którego zrobiony będzie profil należy wziąć pod uwagę oddziaływanie substancji chemicznych. Dużą odpornością na niemal wszystkie chemikalia charakteryzuje się mosiądz. Natomiast aluminium nie powinno być stosowane w posadzkach narażonych na działanie związków alkalicznych.

Do szczelin dylatacyjnych o szerokości 30 mm w podłogach wykładanych kamieniem naturalnym lub płytkami, w posadzkach z jastrychu, lanego asfaltu lub powierzchni klinkierowych można zastosować profile nośne wykonane są z mosiądzu lub aluminium. Elastyczna, wymienna wkładka z kauczuku naturalnego jest bardzo odporna na ścieranie, wpływy atmosferyczne i termiczne oraz na działanie wszelkich substancji. Profil ten nadaje się do stosowania zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynków oraz w posadzkach sporadycznie obciążonych ruchem kołowym. Powinien być mocowany bezpośrednio nad szczeliną dylatacyjną konstrukcji. Kątowniki nośne powinny być przymocowane do konstrukcji kołkami rozporowymi w odstępach około 35 cm..

Jeśli przewidywane jest większe obciążenia mechaniczne należy do dyspozycji są rozwiązania składające się z dwóch profili wykonanych z aluminium lub mosiądzu połączonych wymienną wkładką z kauczuku syntetycznego. Boczne profile gwarantują dobrą ochronę krawędzi okładzin przed uszkodzeniem mechanicznym, natomiast wyjmowaną wkładkę elastyczną można wymienić w razie jej uszkodzenia.
Przy dylatacji należy wystrzegać się błędów, wynikających z nieuwzględnienia skurczu fizycznego, chemicznego, i termicznego płyt betonowych w fazie projektowania i wykonywania posadzek.

Często pośpiech, złe warunki atmosferyczne, przemęczenie ludzi, nie przestrzeganie technologii zarówno w zakresie wykonywania posadzki jak i w czasie układania masy dylatacyjnej powodują szereg kosztownych błędów. W ich wyniku posadzki są popękane w pobliżu szczelin dylatacyjnych, przy krawędziach następuje wykruszenie betonu, masa dylatacyjna odrywa się od ścian szczeliny dylatacyjnej i nie spełnia swojej roli.

Zródło: budnet.pl
Autor: s

Podłoga z desek na legarach

Podłoga z desek na legarach jest najczęściej stosowaną metodą w tego typu wykończeniach. Deski najlepiej jeśli są mocowane na tzw. pióro i wpust, ale mogą być także mocowane w połączeniach wręgowych prostych.

Legary wykonuje się z drewna drzew iglastych a także bali, łat i krawędziaków. Minimalna szerokość legara powinna wynosić 50 mm, natomiast grubość powinna być co najmniej 1 - 2 cm większa niż grubość przewidzianej izolacji. Rozstaw pomiędzy nimi dostosowuje się do materiału zastosowanego do izolacji jednak nie może być większy niż ok. 59 cm w świetle między nimi. Legary mocuje się stalowymi wkrętami ocynkowanymi, bądź zwykłymi kołkami rozporowymi. Długość legarów powinna być mniejsza o 4 cm od całkowitej odległości pomiędzy ścianami. Legary przed ułożeniem powinny być zabezpieczone ze wszystkich stron środkiem grzybobójczym. Od strony szlichty powinny być zabezpieczone dodatkowo izolacją akustyczną oraz przeciwwilgociową. Do tego celu używa się pasków filcu mocowanych do legarów (jako izolacja akustyczna) oraz pasków gumy (jako izolacji przeciwwilgociowej).

Podłogi na legarach ze względu na miejsce zastosowania, można podzielić:

1. Na stropach drewnianych
2. W domach o konstrukcji szkieletowej,
3. Na stropach żelbetowych
4. Bezpośrednio na gruncie

Na stropach drewnianych

Deski można mocować bezpośrednio do belek, (głownie na poddaszach nieużytkowych, bądź na legarach ułożonych w poprzek belek.

W domach o konstrukcji szkieletowej

W tym przypadku domów szkieletowych nie wolno mocować desek bezpośrednio do drewnianych belek stropowych. Najpierw należy przybić usztywniającą konstrukcję płytę OSB do której dopiero mocuje się legary i deski podłogowe.

Na stropach żelbetowych

Legary układane są bezpośrednio na podkładzie wyrównującym. W przypadku kiedy podłoga znajduje się nad pomieszczeniem nie ogrzewanym należy zastosować dodatkowo pod legarami izolację przeciwwilgociową w postaci pasków z foli bądź papy.

Bezpośrednio na gruncie

W tym rozwiązaniu legary powinny mieć wysokość co najmniej 10 – 12 cm w celu ułożenia miedzy nimi izolacji przeciwwilgociowej oraz termicznej a także miejsce na wentylację całości.

Beliz podbitymi listewkami bądź siatką mocuje się na betonowych słupach przykrytych papą. Listewki bądź siatka służą do mocowania na nich izolacji termicznej. Następnie na tak przygotowanym podłożu mocuje się folię izolacyjna do której przybija się następie legary.

Zródło: budnet.pl

Ocieplanie podłóg

Jednym z najczęściej zadawanych pytań, jakie przysyłane są na skrzynkę redakcyjną wortalu, jest „jak ocieplić podłogę?”. Niewątpliwie to temat, który pojawia się w okresie jesienno-zimowym, kiedy to wręcz pożądany jest komfort ciepłego i przytulnego wnętrza. Dla Państwa zebraliśmy najważniejsze informacje związane z ocieplaniem.

Podłogi mieszkań na parterze lub podłogi w domach niepodpiwniczonych wymagają ocieplenia, aby dyskomfort związany z chłodem bijącym od posadzki nie przerodził się w komplikacje chorobowe. Zbyt duże różnice temperatur pomiędzy kondygnacjami oraz zachwiana cyrkulacja powietrza nie tylko szkodzi zdrowiu, ale i sprzyja niszczeniu budynku. Schładzane powietrze powoduje osadzanie się wilgoci, co potęguje wrażenie zimna i stanowi świetną pożywkę dla drobnoustrojów. Stąd metody ocieplania czy wręcz docieplania mieszkań.

Podłogę na gruncie można ocieplić warstwą keramzytu. To mało nasiąkliwe kruszywo ceramiczne, w którym nie rozwijają się bakterie ani grzyby. To także produkt naturalny przy produkcji, którego nie powstają żadne odpady. Pojawiają się informacje, iż chroni przed promieniowaniem cieków wodnych, co czyni z keramzytu idealny materiał ciepłochronny. Warstwa kruszywa nie tylko zapobiega ucieczce ciepła do gruntu, ale także stabilizuje podłoże, co pozwala zaoszczędzić na materiałach niezbędnych do wykonania podkładu oraz izolacji przeciwwilgociowej. Keramzyt układa się luzem lub w workach rozcinanych od góry.

Z innych metod stosowanych do ocieplania podłóg wykorzystywany jest perlitobeton. To beton budowlany, w którym kruszywo zostało zastąpione perlitem ekspandowanym, co znacznie poprawia jego właściwości izolacyjne. Lekka mieszanka perlibetonowa pokryta warstwą wzmacniającą jest wyjątkowo skuteczną wylewką ciepłochłonną oraz akustyczno-izolacyjną podkładów posadzek. Jej przygotowanie jest bardzo proste – miesza się ją z wodą jak tynk, wylewa na przygotowane podłoże i czeka na wyschnięcie.

Najbardziej znanym materiałem termoizolacyjnym jest jednak styropian. Nowe technologie oraz zestaw norm unijnych spowodowały zmianę jego klasyfikacji oraz powstanie różnych odmian. Bez względu z jakim styropianem będzie miał do czynienia wykonawca podłogi, należy pamiętać iż to materiał, który nie starzeje się, nie gnije i nie butwieje jeśli jest zabezpieczony przed promieniowanie UV. Pod wpływem promieniowania jednak żółknie, i kruszy się. Styropian jest odporny na wiele żrących substancji, lecz przede wszystkim – nie nasiąka wodą.

Podłogę można także ocieplić utwardzanymi płytami z wełny mineralnej. Bardzo ważnym elementem wykonania takiej izolacji jest warstwa przeciwwilgociowa zapobiegająca przedostawaniu się wody zarówno z zewnątrz jak i wnętrza pomieszczenia. Nasiąknięte wodą włókna niestety zbijają się ze sobą tracąc swe właściwości izolacyjne. Poza tym wełna ma dobre właściwości akustyczne – nie przenosi drgań z gruntu na elementy konstrukcji budynku.

W przypadku mieszkania w bloku dobrym rozwiązaniem jest pianka oraz płyty wygłuszająco-ocieplające. To idealne rozwiązanie w przypadku podłogi pływającej a więc paneli czy drewnianych desek, które nie są montowane na stałe do podłoża. Pianka charakteryzuje się dużą wytrzymałością mechaniczną a więc odpornością na ściskanie, wysoką odpornością na działanie wilgoci i oczywiście niskim współczynnikiem przewodzenia ciepła. Przede wszystkim to jednak rozwiązanie gotowe – produkt, który nie wymaga specjalnych przygotowań w trakcie nakładania jego warstwy.

Kluczem do sukcesu w przypadku ocieplania podłóg jest przestrzeganie grubości zaplanowanych warstw termoizolacyjnych. Zbyt cienka izolacja nie spełni oczekiwań mieszkańców a zbyt duża ilość materiału destabilizuje podłogę. Różnorodność produktów pozwala na wybór dopasowany do rodzaju podłogi jak i zasobności kieszeni.

źródło: http://www.podlogi.info

Ceramiczne płytki podłogowe

Jak każde materiały ceramiczne płytki podłogowe wykonane są z mieszaniny gliny, piasku, topników i barwników. Płytki podłogowe w porównaniu z glazurą są odporniejsze na ścieranie. Idealnie nadają się do wykończenia kuchni, łazienki a także innych pomieszczeń użytkowych (przedpokoje, salony, balkony itd.).

Najpopularniejszym rodzajem płytek podłogowych jest terakota (szkliwiona lub nieszkliwiona). Płytka ta charakteryzują się wysoką odpornością na związki chemiczne a także niską nasiąkliwością.

Kolejny rodzaj płytek podłogowych to gres. Gres jest materiałem kamionkowym prasowanym i wypiekanym w bardzo wysokiej temperaturze. Płytki gresowe są twarde (prawie jak granit) a także odporne na ścieranie.

Ostatnią grupę płytek podłogowych stanowi klinkier. Jest to materiał niesiąkliwy, mocno odporny na ścieranie. Jest jednym z najtwardszych materiałów ceramicznych.

Przy zakupie ceramicznych płytek podłogowych warto zwrócić uwagę na klasę ścieralności (do kuchni klasa ta powinna wynosić 3 lub 4, zaś w łazience wystarczy klasa 2). Płytki muszą być też twarde (klasa 5-6 w skali Mosha) i odporne na działanie związków chemicznych. Dobrze jest też zaopatrzyć się w płytki antypoślizgowe.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/budowa/6-08.htm

Kleje do paneli

Do klejenia paneli wykorzystuje się kleje spoinowe, które sprzedawane są w plastikowych butelkach z dozownikiem. Kleje tego typu mają duża siłę wiązania oraz szybko schną co znacznie skraca montaż paneli na podłodze. Klej spoinowy służy do sklejania paneli drewnianych oraz drewnopochodnych. Nanosi się go wyłącznie na profilowane krawędzie paneli.

Kleje do paneli charakteryzują się duża elastycznością (można nimi kleić również klepki parkietowe łączone ze sobą na pióro i wpust). Dodatkowo cechuje je wysoka odporność na wilgoć.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/budowa/6-20.htm

Jak pielęgnować płytki ceramiczne?

Płytki szkliwione
Posadzki ceramiczne są wyjątkowo łatwe w utrzymaniu w czystości gdyż zmywać można je wodą i dostępnymi na rynku detergentami. Nie wymagają woskowania, olejowania czy polerowania, brud oraz wilgoć nie wnika w nie tak jak w inne materiały, którymi zwykle okrywa się podłogę. To idealne rozwiązanie dla alergików, gdyż często zmywane zapobiegają rozwojowi mikroorganizmów, które mogą uczulać.

Jednak aby doprowadzić do sytuacji, w której pielęgnacja posadzki ceramicznej ogranicza się do usuwania kurzu i zabrudzeń należy pamiętać o tym, że tuż po położeniu płytek niezbędne jest usunięcie resztek kleju. Pozostałości zaprawy, fug czy wapna lepiej usunąć od razu specjalnymi środkami do ich eliminacji niż próbować na własną rękę pozbyć się już utwardzonych „ciapek”, które oszpecają posadzkę. Do usuwania tego typu pozostałości stosuje się lekko kwaśne środki, które następnie zmywa się czystą wodą. Podczas aplikacji należy uważać, by nie nałożyć ich na fugę, gdyż w ten sposób można wymyć spoinę.

Codzienna pielęgnacja płytek szkliwionych polega na przetarciu płytek szmatką lub, mopem zwilżonym wodą z detergentem tak, aby przywrócić im blask. Posadzki silnie zabrudzone czyści się specjalnymi środkami do wywabiania plam. Wchodzą one w reakcję chemiczną z zabrudzeniem np. pieniąc się i powodując zniknięcie plamy lub pomagają mechanicznie wywabić plamę za pomocą środków ściernych.

Płytki gresowe
Gres jest mało nasiąkliwy (bardziej nasiąkliwy jest gres polerowany, gdyż proces polerowania otwiera pory zasklepione podczas procesu wypalania) toteż pielęgnacja płytek o powierzchni naturalnej jest wyjątkowo prosta. Natomiast gres polerowany łatwiej ulega zabrudzeniom i zarysowaniom, w które może wnikać brud i wilgoć. Niemniej jednak proces polerowania poprawia estetykę takich płytek, zapewnia intensywność kolorów uwidaczniając wzór naniesiony na ich powierzchnię.

Tak jak w przypadku płytek szkliwionych, proces montażu winien być zakończony dokładnym umyciem posadzki, tak aby pozbyć się resztek kleju czy fug. Stosuje się do tego środki lekko kwasowe, które zmywa się czystą wodą. Gres polerowany można zabezpieczyć przez wnikaniem w odkryte mikropory brudu przy pomocy środków impregnujących do tego rodzaju posadzek. Nanosi się je na całą powierzchnię płytek, pozostawia do wyschnięcia a następnie poleruje. Zalecana jest jednak ostrożność w przypadku impregnacji takiej podłogi na własną rękę, gdyż mogą wystąpić nieusuwalne przebarwienia. Najlepiej skonsultować działanie każdego zakupionego środka ze sprzedawcą.

Zakonserwowany gres zmywa się wodą ze zwykłym detergentem i starannie osusza. Lepiej jednak użyć do zmywania szczotki niż szmatki, gdyż może ona wcierać brud w otwarte mikropory. Trwałe zabrudzenia eliminuje się przy pomocy wywabiaczy, które nakłada się bezpośrednio na plamę i zmywa wilgotną szmatką.

Gres naturalny nie wymaga konserwacji ochronnej gdyż proces wypalania zamyka mikropory i zabezpiecza powierzchnię płytek przed wnikaniem wilgoci oraz brudu. Taka posadzkę można zmywać przy pomocy środków do czyszczenia podłóg kamiennych. Silne zabrudzenia usuwa się przy pomocy środków odtłuszczających, które po zastosowaniu należy starannie zmyć.

Fugi
Aby zabezpieczyć fugi przed wymywaniem podczas zwykłej pielęgnacji podłogi, należy je zaimpregnować środkiem do tego przygotowanym. Spoiny pokrywa się nim za pomocą pędzelka po całkowitym wyschnięciu fugi. Zazwyczaj przyjmuje się okres dwóch tygodni po nałożeniu spoiny. Preparat ma formę płynu, który można nanosić kilkakrotnie. Tak zabezpieczona fuga może jednak nie przetrwać domowych sposobów czyszczenia spoin między płytkami (przy pomocy amoniaku czy zwilżonego proszku do pieczenia). Do czyszczenia silnie zabrudzonych fug (w łazience czy na korytarzu) stosuje środki wyłącznie do tego przeznaczone. Aplikuje się je na spoiny i pozostawia na pewien okres czasu a następnie dokładnie zmywa. Osuszone spoiny pokrywa się następnie środkiem impregnującym.

źródło: http://www.podlogi.info