Podłoga z desek na legarach

Podłoga z desek na legarach jest najczęściej stosowaną metodą w tego typu wykończeniach. Deski najlepiej jeśli są mocowane na tzw. pióro i wpust, ale mogą być także mocowane w połączeniach wręgowych prostych.

Legary wykonuje się z drewna drzew iglastych a także bali, łat i krawędziaków. Minimalna szerokość legara powinna wynosić 50 mm, natomiast grubość powinna być co najmniej 1 - 2 cm większa niż grubość przewidzianej izolacji. Rozstaw pomiędzy nimi dostosowuje się do materiału zastosowanego do izolacji jednak nie może być większy niż ok. 59 cm w świetle między nimi. Legary mocuje się stalowymi wkrętami ocynkowanymi, bądź zwykłymi kołkami rozporowymi. Długość legarów powinna być mniejsza o 4 cm od całkowitej odległości pomiędzy ścianami. Legary przed ułożeniem powinny być zabezpieczone ze wszystkich stron środkiem grzybobójczym. Od strony szlichty powinny być zabezpieczone dodatkowo izolacją akustyczną oraz przeciwwilgociową. Do tego celu używa się pasków filcu mocowanych do legarów (jako izolacja akustyczna) oraz pasków gumy (jako izolacji przeciwwilgociowej).

Podłogi na legarach ze względu na miejsce zastosowania, można podzielić:

1. Na stropach drewnianych
2. W domach o konstrukcji szkieletowej,
3. Na stropach żelbetowych
4. Bezpośrednio na gruncie

Na stropach drewnianych

Deski można mocować bezpośrednio do belek, (głownie na poddaszach nieużytkowych, bądź na legarach ułożonych w poprzek belek.

W domach o konstrukcji szkieletowej

W tym przypadku domów szkieletowych nie wolno mocować desek bezpośrednio do drewnianych belek stropowych. Najpierw należy przybić usztywniającą konstrukcję płytę OSB do której dopiero mocuje się legary i deski podłogowe.

Na stropach żelbetowych

Legary układane są bezpośrednio na podkładzie wyrównującym. W przypadku kiedy podłoga znajduje się nad pomieszczeniem nie ogrzewanym należy zastosować dodatkowo pod legarami izolację przeciwwilgociową w postaci pasków z foli bądź papy.

Bezpośrednio na gruncie

W tym rozwiązaniu legary powinny mieć wysokość co najmniej 10 – 12 cm w celu ułożenia miedzy nimi izolacji przeciwwilgociowej oraz termicznej a także miejsce na wentylację całości.

Beliz podbitymi listewkami bądź siatką mocuje się na betonowych słupach przykrytych papą. Listewki bądź siatka służą do mocowania na nich izolacji termicznej. Następnie na tak przygotowanym podłożu mocuje się folię izolacyjna do której przybija się następie legary.

Zródło: budnet.pl

Ocieplanie podłóg

Jednym z najczęściej zadawanych pytań, jakie przysyłane są na skrzynkę redakcyjną wortalu, jest „jak ocieplić podłogę?”. Niewątpliwie to temat, który pojawia się w okresie jesienno-zimowym, kiedy to wręcz pożądany jest komfort ciepłego i przytulnego wnętrza. Dla Państwa zebraliśmy najważniejsze informacje związane z ocieplaniem.

Podłogi mieszkań na parterze lub podłogi w domach niepodpiwniczonych wymagają ocieplenia, aby dyskomfort związany z chłodem bijącym od posadzki nie przerodził się w komplikacje chorobowe. Zbyt duże różnice temperatur pomiędzy kondygnacjami oraz zachwiana cyrkulacja powietrza nie tylko szkodzi zdrowiu, ale i sprzyja niszczeniu budynku. Schładzane powietrze powoduje osadzanie się wilgoci, co potęguje wrażenie zimna i stanowi świetną pożywkę dla drobnoustrojów. Stąd metody ocieplania czy wręcz docieplania mieszkań.

Podłogę na gruncie można ocieplić warstwą keramzytu. To mało nasiąkliwe kruszywo ceramiczne, w którym nie rozwijają się bakterie ani grzyby. To także produkt naturalny przy produkcji, którego nie powstają żadne odpady. Pojawiają się informacje, iż chroni przed promieniowaniem cieków wodnych, co czyni z keramzytu idealny materiał ciepłochronny. Warstwa kruszywa nie tylko zapobiega ucieczce ciepła do gruntu, ale także stabilizuje podłoże, co pozwala zaoszczędzić na materiałach niezbędnych do wykonania podkładu oraz izolacji przeciwwilgociowej. Keramzyt układa się luzem lub w workach rozcinanych od góry.

Z innych metod stosowanych do ocieplania podłóg wykorzystywany jest perlitobeton. To beton budowlany, w którym kruszywo zostało zastąpione perlitem ekspandowanym, co znacznie poprawia jego właściwości izolacyjne. Lekka mieszanka perlibetonowa pokryta warstwą wzmacniającą jest wyjątkowo skuteczną wylewką ciepłochłonną oraz akustyczno-izolacyjną podkładów posadzek. Jej przygotowanie jest bardzo proste – miesza się ją z wodą jak tynk, wylewa na przygotowane podłoże i czeka na wyschnięcie.

Najbardziej znanym materiałem termoizolacyjnym jest jednak styropian. Nowe technologie oraz zestaw norm unijnych spowodowały zmianę jego klasyfikacji oraz powstanie różnych odmian. Bez względu z jakim styropianem będzie miał do czynienia wykonawca podłogi, należy pamiętać iż to materiał, który nie starzeje się, nie gnije i nie butwieje jeśli jest zabezpieczony przed promieniowanie UV. Pod wpływem promieniowania jednak żółknie, i kruszy się. Styropian jest odporny na wiele żrących substancji, lecz przede wszystkim – nie nasiąka wodą.

Podłogę można także ocieplić utwardzanymi płytami z wełny mineralnej. Bardzo ważnym elementem wykonania takiej izolacji jest warstwa przeciwwilgociowa zapobiegająca przedostawaniu się wody zarówno z zewnątrz jak i wnętrza pomieszczenia. Nasiąknięte wodą włókna niestety zbijają się ze sobą tracąc swe właściwości izolacyjne. Poza tym wełna ma dobre właściwości akustyczne – nie przenosi drgań z gruntu na elementy konstrukcji budynku.

W przypadku mieszkania w bloku dobrym rozwiązaniem jest pianka oraz płyty wygłuszająco-ocieplające. To idealne rozwiązanie w przypadku podłogi pływającej a więc paneli czy drewnianych desek, które nie są montowane na stałe do podłoża. Pianka charakteryzuje się dużą wytrzymałością mechaniczną a więc odpornością na ściskanie, wysoką odpornością na działanie wilgoci i oczywiście niskim współczynnikiem przewodzenia ciepła. Przede wszystkim to jednak rozwiązanie gotowe – produkt, który nie wymaga specjalnych przygotowań w trakcie nakładania jego warstwy.

Kluczem do sukcesu w przypadku ocieplania podłóg jest przestrzeganie grubości zaplanowanych warstw termoizolacyjnych. Zbyt cienka izolacja nie spełni oczekiwań mieszkańców a zbyt duża ilość materiału destabilizuje podłogę. Różnorodność produktów pozwala na wybór dopasowany do rodzaju podłogi jak i zasobności kieszeni.

źródło: http://www.podlogi.info

Ceramiczne płytki podłogowe

Jak każde materiały ceramiczne płytki podłogowe wykonane są z mieszaniny gliny, piasku, topników i barwników. Płytki podłogowe w porównaniu z glazurą są odporniejsze na ścieranie. Idealnie nadają się do wykończenia kuchni, łazienki a także innych pomieszczeń użytkowych (przedpokoje, salony, balkony itd.).

Najpopularniejszym rodzajem płytek podłogowych jest terakota (szkliwiona lub nieszkliwiona). Płytka ta charakteryzują się wysoką odpornością na związki chemiczne a także niską nasiąkliwością.

Kolejny rodzaj płytek podłogowych to gres. Gres jest materiałem kamionkowym prasowanym i wypiekanym w bardzo wysokiej temperaturze. Płytki gresowe są twarde (prawie jak granit) a także odporne na ścieranie.

Ostatnią grupę płytek podłogowych stanowi klinkier. Jest to materiał niesiąkliwy, mocno odporny na ścieranie. Jest jednym z najtwardszych materiałów ceramicznych.

Przy zakupie ceramicznych płytek podłogowych warto zwrócić uwagę na klasę ścieralności (do kuchni klasa ta powinna wynosić 3 lub 4, zaś w łazience wystarczy klasa 2). Płytki muszą być też twarde (klasa 5-6 w skali Mosha) i odporne na działanie związków chemicznych. Dobrze jest też zaopatrzyć się w płytki antypoślizgowe.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/budowa/6-08.htm

Kleje do paneli

Do klejenia paneli wykorzystuje się kleje spoinowe, które sprzedawane są w plastikowych butelkach z dozownikiem. Kleje tego typu mają duża siłę wiązania oraz szybko schną co znacznie skraca montaż paneli na podłodze. Klej spoinowy służy do sklejania paneli drewnianych oraz drewnopochodnych. Nanosi się go wyłącznie na profilowane krawędzie paneli.

Kleje do paneli charakteryzują się duża elastycznością (można nimi kleić również klepki parkietowe łączone ze sobą na pióro i wpust). Dodatkowo cechuje je wysoka odporność na wilgoć.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/budowa/6-20.htm

Jak pielęgnować płytki ceramiczne?

Płytki szkliwione
Posadzki ceramiczne są wyjątkowo łatwe w utrzymaniu w czystości gdyż zmywać można je wodą i dostępnymi na rynku detergentami. Nie wymagają woskowania, olejowania czy polerowania, brud oraz wilgoć nie wnika w nie tak jak w inne materiały, którymi zwykle okrywa się podłogę. To idealne rozwiązanie dla alergików, gdyż często zmywane zapobiegają rozwojowi mikroorganizmów, które mogą uczulać.

Jednak aby doprowadzić do sytuacji, w której pielęgnacja posadzki ceramicznej ogranicza się do usuwania kurzu i zabrudzeń należy pamiętać o tym, że tuż po położeniu płytek niezbędne jest usunięcie resztek kleju. Pozostałości zaprawy, fug czy wapna lepiej usunąć od razu specjalnymi środkami do ich eliminacji niż próbować na własną rękę pozbyć się już utwardzonych „ciapek”, które oszpecają posadzkę. Do usuwania tego typu pozostałości stosuje się lekko kwaśne środki, które następnie zmywa się czystą wodą. Podczas aplikacji należy uważać, by nie nałożyć ich na fugę, gdyż w ten sposób można wymyć spoinę.

Codzienna pielęgnacja płytek szkliwionych polega na przetarciu płytek szmatką lub, mopem zwilżonym wodą z detergentem tak, aby przywrócić im blask. Posadzki silnie zabrudzone czyści się specjalnymi środkami do wywabiania plam. Wchodzą one w reakcję chemiczną z zabrudzeniem np. pieniąc się i powodując zniknięcie plamy lub pomagają mechanicznie wywabić plamę za pomocą środków ściernych.

Płytki gresowe
Gres jest mało nasiąkliwy (bardziej nasiąkliwy jest gres polerowany, gdyż proces polerowania otwiera pory zasklepione podczas procesu wypalania) toteż pielęgnacja płytek o powierzchni naturalnej jest wyjątkowo prosta. Natomiast gres polerowany łatwiej ulega zabrudzeniom i zarysowaniom, w które może wnikać brud i wilgoć. Niemniej jednak proces polerowania poprawia estetykę takich płytek, zapewnia intensywność kolorów uwidaczniając wzór naniesiony na ich powierzchnię.

Tak jak w przypadku płytek szkliwionych, proces montażu winien być zakończony dokładnym umyciem posadzki, tak aby pozbyć się resztek kleju czy fug. Stosuje się do tego środki lekko kwasowe, które zmywa się czystą wodą. Gres polerowany można zabezpieczyć przez wnikaniem w odkryte mikropory brudu przy pomocy środków impregnujących do tego rodzaju posadzek. Nanosi się je na całą powierzchnię płytek, pozostawia do wyschnięcia a następnie poleruje. Zalecana jest jednak ostrożność w przypadku impregnacji takiej podłogi na własną rękę, gdyż mogą wystąpić nieusuwalne przebarwienia. Najlepiej skonsultować działanie każdego zakupionego środka ze sprzedawcą.

Zakonserwowany gres zmywa się wodą ze zwykłym detergentem i starannie osusza. Lepiej jednak użyć do zmywania szczotki niż szmatki, gdyż może ona wcierać brud w otwarte mikropory. Trwałe zabrudzenia eliminuje się przy pomocy wywabiaczy, które nakłada się bezpośrednio na plamę i zmywa wilgotną szmatką.

Gres naturalny nie wymaga konserwacji ochronnej gdyż proces wypalania zamyka mikropory i zabezpiecza powierzchnię płytek przed wnikaniem wilgoci oraz brudu. Taka posadzkę można zmywać przy pomocy środków do czyszczenia podłóg kamiennych. Silne zabrudzenia usuwa się przy pomocy środków odtłuszczających, które po zastosowaniu należy starannie zmyć.

Fugi
Aby zabezpieczyć fugi przed wymywaniem podczas zwykłej pielęgnacji podłogi, należy je zaimpregnować środkiem do tego przygotowanym. Spoiny pokrywa się nim za pomocą pędzelka po całkowitym wyschnięciu fugi. Zazwyczaj przyjmuje się okres dwóch tygodni po nałożeniu spoiny. Preparat ma formę płynu, który można nanosić kilkakrotnie. Tak zabezpieczona fuga może jednak nie przetrwać domowych sposobów czyszczenia spoin między płytkami (przy pomocy amoniaku czy zwilżonego proszku do pieczenia). Do czyszczenia silnie zabrudzonych fug (w łazience czy na korytarzu) stosuje środki wyłącznie do tego przeznaczone. Aplikuje się je na spoiny i pozostawia na pewien okres czasu a następnie dokładnie zmywa. Osuszone spoiny pokrywa się następnie środkiem impregnującym.

źródło: http://www.podlogi.info

Spoiny – jak dobrać?

Układanie płytek to nie tylko troska o dobry materiał w postaci płytek czy zaprawy, ale dobranie odpowiedniej spoiny zarówno do rodzaju pomieszczenia jak i samych elementów ceramicznych. Pod uwagę brane są takie właściwości spoin jak odporność na uszkodzenia, elastyczność, wytrzymałość, ale także barwa, szerokość i cena.

Spoiny cementowe
Najchętniej wykorzystywane są fugi najtańsze - cementowe, lecz warto mieć na uwadze, iż nie powinny one występować w miejscach narażonych na częsty kontakt z wodą czy silne detergenty. Dosyć łatwo ulegają wypłukaniu, wilgoć może skutkować powstawanie wykwitów a środki chemiczne mogą powodować zmianę barwy spoin. Łatwo ulegają uszkodzeniom stąd przy kalkulacji ceny warto wziąć pod uwagę koszt regularnej impregnacji takich spoin. Ze względu na ich popularność, oferowane są przez wszystkich producentów w szerokiej palecie kolorystycznej.

Spoiny epoksydowe
Odporniejsze, ale droższe, są fugi epoksydowe, które charakteryzują się idealnie gładką powierzchnią po zastygnięciu. Ich plusem jest szeroka gama barw, w jakich fugi są dostępne a także duża odporność na zabrudzenia czy uszkodzenia. Spoiny epoksydowe nie ulegają przebarwieniem tak łatwo jak fugi cementowe.

Spoiny cementowe uszlachetniane
Najbardziej odporne na ścieranie czy uszkodzenia są spoiny cementowe uszlachetniane tworzywami sztucznymi. Takie fugi swobodnie można stosować w miejscach, które mają nawet stały kontakt z wodą lub w pomieszczeniach z zainstalowanym ogrzewaniem podłogowym. Ze względu na swoje parametry nie dopuszczają do powstania mikropęknięć i nie kruszą się. Lecz fugi te odstraszają ceną i dostępnością, do stosowania ich wymagana jest wiedza.

Silikon, spoiny akrylowo-poliuretanowe
Na rynku są także dostępne fugi silikonowe, akrylowo-poliuretanowe, których charakterystyczną cechą jest wysoka odporność na naprężenia. Ich właściwości skutkują tym, że najczęściej wybierane są na miejsca styku podłogi ze ścianą. Należy pamiętać, iż do układania posadzki ceramicznej nawet w jednym pomieszczeniu wymaga użyciu kilku rodzaj spoin.

Kolor
W Polsce fugi kolorowe nie są zbyt popularne, dominują spoiny białe, beżowe i szare, gdyż są najbardziej uniwersalne. Najczęściej we wnętrzach można spotkać płytki w tym samym kolorze co spoina. Takie wnętrze sprawia wrażenie schludnego, wręcz ascetycznego. „Ocieplić” takie pomieszczenie można stosując fugi, które kontrastują z kolorem płytek. Najbardziej wyraziste kolory zaleca się do elementów ceramicznych o nieregularnych kształtach tak, tak, aby uwypuklić oryginalny i niepowtarzalny format każdej z płytek czy kostek mozaiki. Fugi kolorowe, prócz ograniczeń w stosowaniu są także droższe od spoin „zwykłych”.

Szerokość
Prócz mody na „bezfugowe” posadzki ceramiczne należy wziąć pod uwagę sytuacje, w których spoiny pracują. Modne, wąskie spoiny można stosować wewnątrz mieszkania, gdzie podłoga jest narażona na mniejsze zmiany atmosferyczne niż na zewnątrz. Płytki na tarasach czy balkonach winny być rozdzielone szerokimi fugami, które dobrze się sprawdzają także w przypadku montażu mozaik, elementów o nierównych brzegach i płytek kamiennych. Najwęższe spoiny poprawiają estetykę pomieszczenia, posadzka sprawia wrażenie powierzchni jednolitej, nowoczesnej.

źródło: http://www.podlogi.info/

Płytki w łazience

Każde pomieszczenie w mieszkaniu ma swoją specyfikę. Inaczej użytkowana jest sypialnia, diametralnie różne warunki panują w kuchni a na inne rzeczy zwracamy uwagę planując pokój dziecka. Wielokrotnie wspominaliśmy, iż podłoga powinna być dobierana pod kątem użytkowania pomieszczenia. Podobnie jest z łazienką. Korzystamy z niej bez względu na porę roku lecz charakter tego pomieszczenia jest tak specyficzny, iż wymaga większej uwagi przy okazji prac remontowo-budowlanych.

To wnętrze, gdzie panują warunki podwyższonej wilgotności i dlatego rzadko spotkać można tam drewno. Najczęściej do wykładania posadzki wykorzystywane są praktyczne płytki ceramiczne. Zanim jednak zostaną one położone warto zadbać o wyrównanie podłoża, korzystając chociażby z mas samopoziomujących. Najważniejszym elementem prac jest jednak odpowiednie uszczelnienie podłoża. Dobrze wykonana izolacja przeciwwilgociowa zabezpieczy okolice wanny, prysznica, rur kanalizacyjnych oraz wszystkie inne strefy, które mogą ulec zalaniu wodą.

Izolację wprowadza się w ścianę a dodatkowe uszczelki stosuje się w narożnikach. Do samego uszczelniania stosować można bardzo różne materiały, głównie są to folie oraz maty. Do nowinek z zakresu izolacji można zaliczyć folię w płynie, która po wyschnięciu pozwala na położenie płytek.

Klej, którym przyklejane będą płytki, powinien być uelastyczniony. Ten rodzaj zaprawy gwarantuje przyczepność nawet podczas bardzo dużej wilgotności, jaka może panować w łazience. Oczywiście rodzaj kleju zależy także od płytek, jakie zostały wybrany na posadzkę. Płytki wielkoformatowe wymagają zastosowania zaprawy o podwyższonej przyczepności. Warto jednak pamiętać, iż duże elementy dobrze się prezentują w przestronnych pomieszczeniach. Łazienki, jakie możemy spotkać w bloku czy małym domku ładniej będą wyglądać z małymi płytkami. Ułożone w karo optycznie pomogą zwiększać metraż pomieszczenie dając złudzenie przestronności.

Także i spoiny wymagają stosowania szczególnego rodzaju preparatów. Zaprawy spoinujące w łazience winny charakteryzować się zmniejszoną chłonnością wody oraz dużą odpornością na zabrudzenia. Zapobiegnie to wykruszaniu się zaprawy z przestrzeni międzypłytkowych pod wpływem skraplającej się pary wodnej, ale także zmniejszy degradację spoin na skutek częstego stosowania środków myjące. Stąd warto dodatkowo zabezpieczyć spoiny preparatami „impregnującymi” fugi.

źródło: http://www.podlogi.info